Zaplanuj wywiady z użytkownikami z działającym prototypem w 48 godzin: szybko rekrutuj, przygotuj skrypty zadań, zapisuj obserwacje i zamieniaj feedback na jasne zadania do wdrożenia.
Działający prototyp szybko kończy większość sporów. Kiedy ktoś próbuje wykonać prawdziwe zadanie, przestajesz zgadywać, co by zrobił, i zaczynasz widzieć, co naprawdę robi. Dlatego wywiady z użytkownikami z działającym prototypem biją debatę w czacie, nawet jeśli prototyp jest surowy.
Przy 3–6 sesjach możesz wiele się nauczyć, jeśli utrzymasz zakres wąski. Nie uzyskasz idealnej statystyki, ale zobaczysz powtarzające się wzorce, które możesz naprawić w tym tygodniu.
W 48 godzin możesz wiarygodnie odkryć, gdzie ludzie utkną lub cofać się, które etykiety ich mylą, co próbują zrobić najpierw (a co ignorują), czego brakuje, zanim zaufają przepływowi, oraz które momenty rodzą wątpliwości — jak cena, uprawnienia czy zapisywanie postępów.
Takie podejście omija duże projekty badawcze, długie ankiety i otwarte wyprawy na przynętę. Nie próbujesz mapować całego rynku. Chcesz usunąć największe tarcie w jednym ważnym przepływie.
Zdefiniuj pojedynczy cel nauki zanim umówisz kogokolwiek. Prosty format sprawdza się dobrze: „Czy użytkownik po raz pierwszy potrafi zrobić X w mniej niż Y minut bez pomocy?” Jeśli budujesz prosty CRM, może to być: „Czy nowy użytkownik potrafi dodać kontakt, otagować go i znaleźć ponownie?”
Jeśli szybko zbudowałeś prototyp w narzędziu takim jak Koder.ai, cel pozostaje ten sam: wybierz jeden przepływ, obserwuj prawdziwych ludzi próbujących go wykonać i zapisuj dokładnie, co trzeba zmienić.
Runda 48-godzinna działa tylko wtedy, gdy zawężysz zakres. Wybierz jeden konkretny typ użytkownika i jeden scenariusz, który już rozumie. Jeśli spróbujesz objąć onboarding, ceny, ustawienia i przypadki brzegowe w tej samej sesji, skończysz z opiniami zamiast dowodów.
Napisz jednozdaniowy cel, np.: „Czy pierwszy raz używający projektant freelancer potrafi wystawić fakturę i wysłać ją w mniej niż 3 minut bez pomocy?” To zdanie mówi, kim jest osoba, co musi zrobić i jak wygląda „sukces”.
Zdecyduj, co zmierzysz, zanim porozmawiasz z kimkolwiek. Trzymaj to proste i widoczne podczas sesji. Dla większości zespołów to mieszanka szybkości (czas do ukończenia), tarcia (jak często utknęli lub pytali „co dalej?”), problemów z nawigacją (wahanie, ponowne czytanie, cofanie) oraz sygnałów zaufania (obawy o płatność, prywatność czy błędy).
Następnie napisz 3–5 pytań, na które musisz odpowiedzieć do końca rundy. Przykłady:
Nie kontynuuj wywiadów tylko dlatego, że możesz. Zdecyduj z góry, kiedy przestać, żeby wrócić do budowy. Praktyczna reguła: zatrzymaj się po pięciu sesjach lub wcześniej, jeśli te same dwie najważniejsze kwestie powtórzą się w trzech sesjach z rzędu.
Przykład: jeśli trzy z pięciu uczestników nie mogą znaleźć „Utwórz fakturę”, bo jest ukryte pod „Rozliczenia”, masz już jasne zadanie do budowy: zmień nazwę etykiety, przesuń punkt wejścia i przetestuj jedną zmianę ponownie.
Użyteczne wywiady z działającym prototypem możesz przeprowadzić w dwa dni, jeśli potraktujesz to jak krótki sprint: rekrutacja, przygotowanie, prowadzenie, a potem synteza, póki szczegóły są świeże. Celuj w 3–5 sesji. Trzy to minimum, by zauważyć największe problemy. Pięć zwykle pokazuje wzorce.
Realistyczny plan wygląda tak:
Jeśli rekrutacja idzie wolno, nie czekaj. Zmniejsz zakres i poszerz dostępność. Oferuj więcej slotów (w tym rano lub wieczorem), skróć sesje do 15 minut albo rekrutuj z bliższego kręgu, który nadal pasuje do twojego typu użytkownika.
Aby zachować porządek, ustaw maleńki system folderów przed pierwszym звонkiem:
01_Recruiting02_Recordings03_Notes04_Synthesis05_TicketsNazywaj pliki jak P01_2026-01-16_Record.mp4 i P01_Notes.md. Ten mały nawyk ułatwia późniejsze przeglądanie testów użyteczności prototypu.
Szybkość ma większe znaczenie niż perfekcja. Twój cel to nie statystycznie idealna próbka, a 5–8 prawdziwych osób, które w przybliżeniu pasują do docelowych użytkowników i umówione w ciągu dnia.
Zacznij od najszybszych pul, potem rozszerzaj. Najpierw osoby już zainteresowane produktem (klienci, użytkownicy testowi, lista oczekujących), potem niedawne rozmowy (wątki wsparcia, prośby o demo, odpowiedzi na e-maile). Jeśli potrzebujesz więcej, poszukaj społeczności, gdzie poruszany jest problem, poproś o wprowadzenia znajomych (nie o opinie) i skontaktuj się z byłymi współpracownikami lub klientami z podobnym workflow.
Trzymaj zaproszenie krótkie i konkretne. Wyraźnie zaznacz, że to nie rozmowa sprzedażowa i że testujesz produkt, nie osobę. Podaj, co budujesz i dla kogo, prośbę (20 minut wideo lub głos), co zrobią (spróbują 2–3 zadań na prototypie) i prosty podziękunek, np. mała karta upominkowa, darmowy miesiąc lub darowizna. Zaproponuj dwie opcje czasowe dziś lub jutro.
Jeśli zbudowałeś szybki wewnętrzny prototyp CRM (np. w Koder.ai) dla freelancerów, zaproś zarówno użytkowników „bałaganu w arkuszu”, jak i osoby już używające CRM. Taka mieszanka pomaga uniknąć feedbacku wyłącznie od power userów. Nie polegaj też tylko na bliskich znajomych — będą chcieli być mili.
Wynagrodzenie powinno być normalne, nie niezręczne. Mała stała kwota działa lepiej niż „zapłać, ile chcesz”. Jeśli oferujesz darmowy miesiąc, upewnij się, że nie wymaga zakupu.
Na koniec zarezerwuj zapas. Celuj w dwóch osobach więcej niż potrzebujesz. Niepojawienia się się zdarzają, a rezerwy utrzymują harmonogram.
Oszczędzisz godzin, traktując screening, umawianie i zgodę jako jeden szybki flow. Potwierdź, że wyglądają jak twój prawdziwy użytkownik, zarezerwuj czas i wyjaśnij nagrywanie oraz notowanie, zanim się spotkacie.
Lekki kwestionariusz może składać się z trzech pytań:
Uwaga na czerwone flagi, które marnują sesje. Osoby dalekie od twojego targetu dadzą pewny feedback, który nie pasuje. Osoby zbyt zaangażowane (bliscy znajomi, partnerzy, ktoś budujący podobne rozwiązanie) zwykle forsują własną agendę. Osoby zbyt zajęte będą się spieszyć, multitaskować lub nie pojawić się.
W planowaniu trzymaj się napiętego grafiku: 30-minutowe sesje z 15-minutową przerwą. Przerwa to czas na czyste notatki, nadanie nazw nagraniom i reset prototypu. Jeśli ustawisz telefony jeden po drugim, notatki staną się niechlujne, a wzorce nie zostaną dostrzeżone.
Zgoda może być jedną krótką wiadomością: poproś o pozwolenie na nagranie, wyjaśnij, że notatki posłużą do poprawy produktu i że cytaty będą anonimizowane, jeśli będą udostępniane. Daj łatwą opcję rezygnacji: mogą odmówić nagrania, wtedy zrobisz notatki zamiast tego.
Wyślij prostą wiadomość przed rozmową z czasem, przewidywanym czasem trwania, agendą (5 minut wstęp, 20 minut zadania, 5 minut podsumowanie) i tym, co potrzebują (laptop vs telefon, dane logowania jeśli wymagane, ciche miejsce). To zapobiega niespodziankom typu „Dołączyłem przez telefon”, które psują test użyteczności prototypu.
Dobry wywiad może i tak nie wypalić, jeśli prototyp jest bałaganiarski. Cel to nie zaimponować zakresem. Chodzi o to, by było łatwo spróbować wykonać zadania bez trafiania na ślepe uliczki lub potrzeby twoich wyjaśnień.
Ogranicz prototyp. Uwzględnij tylko ekrany i ścieżki potrzebne do zadań i ukryj wszystko inne. Krótsza ścieżka bije „pełną aplikację”, która jest w połowie skończona.
Spraw, by treść wydawała się realna. Zastąp lorem ipsum wiarygodnym tekstem i danymi, żeby użytkownicy reagowali naturalnie. Jeśli testujesz przepływ CRM, pokaż 6–10 kontaktów z imionami, firmami i kilkoma notatkami. Jeśli testujesz koszyk, użyj realistycznych cen i opcji dostawy. Sfałszowane, ale konkretne treści lepsze niż generyczne.
Zanim zaczniesz, zdecyduj, co będziesz obserwować i zapisuj za każdym razem: gdzie klikają najpierw, momenty zamieszania (co mówią i co robią potem), gdzie zapętlają się lub cofają, słowa, których używają do opisania funkcji, i pytania ujawniające brak informacji.
Ustaw dedykowane konto testowe i procedurę resetu, żeby każdy uczestnik zaczynał z tego samego stanu. Jeśli prototyp tworzy rekordy, przygotuj krótki checklist resetu (wyczyść koszyk, usuń ostatnio stworzony element, wróć do ekranu głównego, wyloguj i zaloguj ponownie).
Wybierz narzędzia do zapisu przed rozmową. Nagrywaj połączenie, jeśli możesz, i miej prosty szablon notatek z trzema kolumnami: Zadanie, Obserwacje (co się stało) i Cytaty (dokładne słowa). Jeśli używasz Koder.ai, zrobienie snapshotu przed pierwszą sesją ułatwia cofnięcie zmian, jeśli przypadkowo coś zmienisz w ciągu dnia.
Dobry skrypt zadania sprawia, że ludzie zachowują się jak w prawdziwym życiu, nie jak na teście. Trzymaj go krótko, powtarzalnie i powiązanego z jednym scenariuszem. Dla działającego prototypu 2–4 zadania zwykle wystarczają, by wychwycić wzorce bez pośpiechu.
Zacznij od nazwania głównego scenariusza prostymi słowami (np.: „Chcę skonfigurować pierwszy projekt i zaprosić współpracownika”). Następnie wybierz zadania reprezentujące momenty, w których porażka byłaby kosztowna: pierwsze uruchomienie, znalezienie kluczowej funkcji i wykonanie jednej sensownej akcji.
Używaj tej samej struktury w każdej sesji, aby wyniki były porównywalne:
Napisz każde zadanie tak, żeby nie ujawniać nazwy przycisku ani dokładnej ścieżki. Złe: „Kliknij Snapshots i przywróć”. Lepiej: „Zrobiłeś błąd i chcesz wrócić do wczorajszej wersji. Pokaż, co byś zrobił.”
Po każdym zadaniu zadaj jedno krótkie pytanie. Przed kliknięciem: „Gdzie zacząłbyś?” Po: „Co sprawiło, że wybrałeś tę ścieżkę?” Jeśli utkną, zapytaj „Czego teraz szukasz?” zamiast „Czy widziałeś menu?”.
Jeśli budowałeś prototyp w Koder.ai, trzymaj zadania przywiązane do rezultatów (stwórz aplikację, wyeksportuj kod źródłowy, ustaw własną domenę) zamiast terminów platformy. Dzięki temu notatki łatwiej przetłumaczysz na zadania budowlane.
Zaczynaj każdą sesję tak samo. Obniża to stres i ułatwia porównywanie wyników.
Otwórz krótkim skryptem: podziękuj, wyjaśnij, że testujecie produkt (nie uczestnika) i że nie ma złych odpowiedzi. Poproś, by myśleli na głos i dzielili się oczekiwaniami przed kliknięciem.
Dawaj jedno zadanie na raz, a potem milcz. Twoim zadaniem jest obserwować, gdzie się wahają, i zadawać krótkie, neutralne pytania typu „Co myślisz?” i „Czego oczekiwałeś?”. Unikaj nauczania, pochwał czy obrony prototypu.
Gdy utkną, zachęć, zanim uratujesz. Dobre podpowiedzi dotyczą celu, nie interfejsu: „Co spróbowałbyś teraz?” lub „Gdzie byś szukał tego?”. Jeśli naprawdę są zablokowani ponad minutę, przejdź dalej i oznacz to jako problem wysokiej wagi. Oprzyj się pokusie naprawiania prototypu w trakcie rozmowy. Zapisz problem i kontynuuj.
Prośby o funkcje są użyteczne, ale nie dyskutuj ich teraz. Odkładaj je z jednym pytaniem: „Jaki problem to rozwiąże?” i wracaj do aktualnego zadania.
Kończ spójnie. Zapytaj, co im się podobało, co irytowało, czy by zapłacili (i ile by się wydawało uczciwe), oraz czy możesz się z nimi skontaktować po następnej aktualizacji.
Dobre notatki to nie „wszystko, co się wydarzyło”. To małe, spójne jednostki, które potem możesz posortować. Jeśli utrzymasz strukturę w każdej sesji, wzorce pojawią się po trzecim wywiadzie.
Wybierz jeden dokument z notatkami lub arkusz, którego będą używać wszyscy obserwatorzy. Twórz jeden wiersz na każde podejście do zadania i pisz krótkie, rzeczowe notatki w tych samych polach za każdym razem. Prosty układ:
Znaczniki czasu pozwalają szybko wrócić do nagrań i zweryfikować sformułowanie. Numery zadań chronią przed mieszaniem problemów z różnych przepływów.
Gdy coś idzie nie tak, zapisz to jako jedno proste zdanie, które kolega z zespołu zrozumie bez kontekstu. Opisz moment, nie swoją interpretację.
Przykład: „T2 06:14: Kliknął 'Zapisz' oczekując potwierdzenia, nic się nie zmieniło i zapytał, czy to zadziałało.”
Dodaj cytat, gdy wzmacnia punkt, zwłaszcza przy kwestiach zaufania lub dezorientacji („Nie wiem, czy to jest bezpieczne” lub „Gdzie mam zacząć?”). Cytaty ułatwiają priorytetyzację, bo pokazują wpływ.
Trzymaj tagi małe, żeby móc szybko filtrować:
Jeśli twój prototyp został zbudowany w Koder.ai, skupiaj notatki na zachowaniu użytkownika i zachowaniu produktu, a nie na tym, jak prototyp został wygenerowany.
Zasada końcowa: jeśli nie możesz zmienić notatki w tytuł zadania, przepisz ją, aż będziesz mógł.
Najszybszy sposób utraty impetu to zostawienie feedbacku jako cytatów i wrażeń. Zamień to, co widziałeś, na zadania, które budowlaniec może wykonać bez domysłów.
Zacznij od grupowania problemów według zadania, a nie osoby. Jeśli trzy osoby miały problem podczas „stwórz konto”, to jeden problem z wieloma danymi, a nie trzy oddzielne opinie.
Używaj jednego, spójnego formatu zgłoszenia, żeby każde zagadnienie było porównywalne:
Oddziel poprawki dotyczące „sformułowań i jasności” od zmian zakresu. „Nie wiem, co robi ten przycisk” to zazwyczaj etykieta lub umiejscowienie. „Potrzebuję eksportów, ról i akceptacji” to większa decyzja produktowa. Mieszanie ich tworzy przeładowane tickety.
Potem ustal dla każdego problemu: naprawić teraz, przetestować znów, czy odłożyć. Proste porządkowanie: przypisz wpływ na użytkownika, wysiłek, pewność (czy się powtórzyło?) i następne działanie (build, re-test, park).
Jeśli pracujesz w Koder.ai, napisz kryterium akceptacji prostym językiem, żeby wkleić je do czatu budowlanego jako jasne, testowalne polecenie.
Nietechniczny założyciel buduje prosty onboarding CRM w Koder.ai, a następnego dnia przeprowadza wywiady. Cel jest wąski: czy przedstawiciel handlowy potrafi zrobić „pierwszą umowę” bez pomocy.
Rekrutacja jest szybka: wysyła wiadomość do sieci i kilku lokalnych społeczności sprzedażowych, oferując małą kartę upominkową. Pięciu przedstawicieli rezerwuje 20-minutowe sloty w jednym popołudniu.
Każda sesja używa tych samych trzech zadań, czytanych słowo w słowo:
W pięciu sesjach rejestrują powtarzające się problemy i kilka blockerów. Dwóm przedstawicielom nie udaje się znaleźć miejsca importu. Trzy osoby myślą, że „Przypomnienie” to ustawienie powiadomień, a nie follow-up.
Pod koniec dnia obserwacje stają się zadaniami, które można wdrożyć natychmiast:
O to chodzi: spójne zadania, powtarzalne wzorce i tickety napisane tak jasno, że można je zbudować tego samego dnia.
Większość złych wyników z wywiadów wynika z kilku małych błędów, a nie z samego prototypu.
Prowadzące pytania typu „To ma sens, prawda?” przynoszą grzeczną zgodę. Używaj neutralnych promptów jak „Co myślisz, że to robi?” i milcz.
Próba przetestowania zbyt wielu rzeczy w jednej sesji tworzy powierzchowne komentarze i słabe sygnały. Wybierz 2–3 kluczowe przepływy.
Zmiana skryptu w trakcie przerywa porównywalność. Odkładaj nowe pomysły na backlog i trzymaj zadania stabilne.
Niechlujne notatki to kolejna cicha porażka. Jeśli polegasz na pamięci, zapamiętasz zabawne fragmenty, nie bolesne. Zapisz dokładny krok, w którym utknięto i co zrobili potem.
Prosta kontrola rzeczywistości: jeśli uczestnik mówi „Wygląda dobrze”, ale zajmuje mu 90 sekund znalezienie następnego przycisku, to jego działania są danymi. Komplement to szum.
Jedna głośna opinia może stać się planem. Traktuj silne opinie jak hipotezę, dopóki nie zobaczysz tego samego problemu w kilku sesjach.
Jeśli wprowadzisz duże poprawki, szybko przetestuj. Nawet dwie krótkie sesje potwierdzą, czy naprawiłeś problem, zamiast go przesunąć.
Zanim umówisz pierwszy call, zamknij podstawy:
Tuż po każdej sesji zrób trzyminutowy check, póki wspomnienia są świeże: wypisz trzy najważniejsze problemy i jedno zaskoczenie. Jeśli nie potrafisz ich nazwać, twoje zadania są za szerokie lub notatki zbyt niejasne.
Tego samego dnia zrób krótkie podsumowanie, które zamienia surowe notatki w decyzje. Grupuj podobne problemy, wybierz, co jest najważniejsze, i zdefiniuj, co zmienisz.
Następnie zaplanuj ponowny test w ciągu 72 godzin od wypuszczenia poprawek. Nawet trzy szybkie sesje mogą potwierdzić, czy zmiana zadziałała.
Jeśli iterujesz w Koder.ai (koder.ai), Planning Mode pomoże przepisać ustalenia jako zadania („Zmień X, żeby użytkownik mógł zrobić Y bez Z”), a snapshoty ułatwią wypróbowanie poprawek szybko bez utraty stabilnej wersji.
Celuj w 3–5 sesji. Trzy zwykle ujawniają największe blokery, a pięć często potwierdza wzorce. Przerwij wcześniej, jeśli te same dwie największe kwestie pojawią się w trzech kolejnych sesjach, i wróć do poprawiania oraz ponownego testowania.
Użyj jednego zdania, które nazwie użytkownika, zadanie i mierzalny próg. Dobry format to: „Czy pierwszy raz używający [typ użytkownika] potrafi zrobić [zadanie] w mniej niż [czas] bez pomocy?” To trzyma sesję przy zachowaniu obserwowalnego zachowania.
Wybierz 2–4 zadania reprezentujące najważniejsze momenty w jednym przepływie, np. pierwsze uruchomienie i dokończenie jednej znaczącej akcji. Trzymaj zadania nastawione na rezultat, żeby testować, czy ludzie potrafią osiągnąć cel, a nie czy znajdą konkretny przycisk.
Zacznij od najszybszych źródeł: osoby bliskie produktowi, jak użytkownicy próbni, lista oczekujących, ostatnie wątki wsparcia czy prośby o demo. Trzymaj zaproszenie krótkie, zaznacz, że to nie rozmowa sprzedażowa, i zaproponuj dwie konkretne opcje czasowe dziś lub jutro, aby ograniczyć wymianę wiadomości.
Zadaj trzy krótkie pytania: czego używają dziś do rozwiązania problemu, opisz ostatnie podejście do wykonania tej czynności i które z ról najlepiej ich opisuje (i dlaczego). Unikaj osób dalekich od twojego targetu, nadmiernie zaangażowanych (bliscy znajomi, konkurencja) lub zbyt zajętych, by przyjść i się skupić.
Poproś o zgodę na nagranie, powiedz, do czego będą służyć nagrania i notatki (poprawa produktu), oraz obiecaj anonimizację cytatów przy udostępnianiu. Daj łatwą opcję rezygnacji z nagrania — w takim wypadku zrobisz notatki na żywo.
Ogranicz prototyp do ekranów potrzebnych do zadań i spraw, by treści wyglądały realnie, aby użytkownicy reagowali naturalnie. Przygotuj dedykowane konto testowe i prostą procedurę resetu, aby każdy zaczynał z tego samego stanu — to ułatwia porównywanie wyników.
Prowadź każdą sesję tak samo: to samo intro, te same zadania i głównie cisza, gdy uczestnik działa. Zadawaj neutralne pytania typu „Czego teraz szukasz?” i unikaj nauczania lub bronienia projektu — to ukrywa miejsca, w których produkt faktycznie zawodzi.
Pisz krótkie, spójne notatki dla każdego podejścia do zadania: co próbowali, co oczekiwali i co się stało, plus cytat, gdy ma znaczenie. Dodaj prostą etykietę ciężkości (blokuje, spowalnia, drobne), aby szybko priorytetyzować, gdy dowody są jeszcze świeże.
Przekształć powtarzający się problem w zadanie budowlane z pięcioma częściami: problem, dowód (dokładna obserwacja lub cytat + miejsce), wpływ (dlaczego to ważne), proponowana zmiana i akceptacja: jak sprawdzisz w następnym teście, że naprawa zadziałała. Grupuj problemy według zadania, nie osoby.