Een praktische gids over hoe Ryan Dahl’s keuzes voor Node.js en Deno backend-JavaScript, tooling, beveiliging en dagelijkse ontwikkelworkflows vormgaven — en hoe je vandaag kiest.
Een JavaScript-runtime is meer dan een manier om code uit te voeren. Het is een bundel beslissingen over performance-eigenschappen, ingebouwde API's, standaard beveiligingsinstellingen, packaging en distributie, en de dagelijkse tools waarop ontwikkelaars vertrouwen. Die beslissingen bepalen hoe backend JavaScript aanvoelt: hoe je services structureert, hoe je productieproblemen debugt, en hoe zeker je kunt deployen.
Performance is het voor de hand liggende deel — hoe efficiënt een server I/O, gelijktijdigheid en CPU-zware taken afhandelt. Maar runtimes bepalen ook wat je “gratis” krijgt. Heb je een standaardmanier om URL's op te halen, bestanden te lezen, servers te starten, tests te draaien, code te linten of een app te bundelen? Of stel je die onderdelen zelf samen?
Zelfs wanneer twee runtimes vergelijkbare JavaScript kunnen draaien, kan de developer experience dramatisch verschillen. Packaging doet er ook toe: modulesystemen, dependency-resolutie, lockfiles en hoe libraries worden gepubliceerd beïnvloeden de bouwbetrouwbaarheid en het beveiligingsrisico. Tooling-keuzes beïnvloeden inwerktijd en de kosten om tientallen services jarenlang te onderhouden.
Dit verhaal wordt vaak rond individuen verteld, maar het is nuttiger om te focussen op beperkingen en afwegingen. Node.js en Deno zijn verschillende antwoorden op dezelfde praktische vragen: hoe JavaScript buiten de browser draaien, hoe afhankelijkheden te beheren, en hoe flexibiliteit te balanceren met veiligheid en consistentie.
Je ziet waarom sommige vroege Node-keuzes een enorm ecosysteem mogelijk maakten — en wat dat ecosysteem vervolgens eiste. Je ziet ook wat Deno probeerde te veranderen en welke nieuwe beperkingen bij die veranderingen komen kijken.
Dit artikel behandelt:
Het is geschreven voor ontwikkelaars, tech leads en teams die een runtime kiezen voor nieuwe services — of bestaande Node.js-code onderhouden en evalueren of Deno in delen van hun stack past.
Ryan Dahl is vooral bekend als maker van Node.js (eerste release 2009) en later als initiatiefnemer van Deno (aangekondigd in 2018). Gezamenlijk lezen de projecten als een openbaar verslag van hoe backend JavaScript evolueerde — en hoe prioriteiten verschuiven wanneer praktijkgebruik afwegingen blootlegt.
Toen Node.js verscheen, werd serverontwikkeling gedomineerd door thread-per-request-modellen die moeite hadden met veel gelijktijdige verbindingen. Dahl's vroege focus was helder: maak het praktisch om I/O-zware netwerkservers in JavaScript te bouwen door Google's V8-engine te koppelen aan een event-driven aanpak en non-blocking I/O.
Node's doelen waren pragmatisch: lever iets snel, houd de runtime klein en laat de community de gaten vullen. Die nadruk hielp Node snel te verspreiden, maar zette ook patronen die later moeilijk te veranderen waren — vooral rond dependency-cultuur en defaults.
Bijna tien jaar later presenteerde Dahl “10 Things I Regret About Node.js”, waarin hij punten beschreef die volgens hem in het originele ontwerp zaten. Deno is het “tweede concept” gevormd door die spijt, met duidelijkere defaults en een meer geautoriseerde developer experience.
In plaats van eerst maximale flexibiliteit te geven, neigt Deno naar veiliger uitvoeren, moderne taalondersteuning (TypeScript) en ingebouwde tooling, zodat teams minder third-party onderdelen nodig hebben om te beginnen.
Het thema bij beide runtimes is niet dat één altijd “juist” is — het laat zien dat beperkingen, adoptie en hindsight dezelfde persoon kunnen aanzetten om voor verschillende uitkomsten te optimaliseren.
Node.js draait JavaScript op een server, maar het kernidee gaat minder over “JavaScript overal” en meer over hoe het wachten afhandelt.
Het meeste backendwerk is wachten: een databasequery, een bestandlezing, een netwerkcall naar een andere service. In Node.js is de event loop als een coördinator die deze taken bijhoudt. Wanneer je code een operatie start die tijd kost (zoals een HTTP-request), geeft Node dat wachtwerk aan het systeem, en gaat meteen verder.
Wanneer het resultaat klaar is, zet de event loop een callback in de wachtrij (of lost een Promise op) zodat je JavaScript verder kan met het antwoord.
Node.js JavaScript draait in een enkele hoofdthread, wat betekent dat één stukje JS tegelijk uitvoert. Dat klinkt beperkend totdat je begrijpt dat het ontwerp voorkomt dat er “gewacht” wordt binnen die thread.
Non-blocking I/O betekent dat je server nieuwe verzoeken kan accepteren terwijl eerdere verzoeken nog wachten op de database of het netwerk. Gelijktijdigheid bereik je door:
Daarom kan Node onder veel gelijktijdige verbindingen “snel” aanvoelen, ook al draait je JS in de hoofdthread niet parallel.
Node blinkt uit wanneer de meeste tijd aan wachten wordt besteed. Het heeft moeite wanneer je app veel tijd besteedt aan berekenen (beeldverwerking, grootschalige encryptie, grote JSON-transformaties), omdat CPU-intensief werk de enkele thread blokkeert en alles vertraagt.
Typische opties:
Node is sterk voor API's en backend-for-frontend-servers, proxies en gateways, real-time apps (WebSockets) en developer-vriendelijke CLI's waar snelle startup en een rijk ecosysteem belangrijk zijn.
Node.js is gebouwd om JavaScript praktisch te maken als servertaal, vooral voor apps die veel tijd op het netwerk wachten: HTTP-requests, databases, bestandlezingen en API's. De kernzet was dat throughput en responsiviteit belangrijker zijn dan “one thread per request.”
Node koppelt Google's V8 engine (snelle JavaScript-executie) met libuv, een C-library die de event loop en non-blocking I/O over besturingssystemen heen regelt. Die combinatie liet Node single-process en event-driven blijven terwijl het toch goed presteerde onder veel gelijktijdige verbindingen.
Node leverde ook pragmatische core modules — met name http, fs, net, crypto en stream — zodat je echte servers kon bouwen zonder op third-party pakketten te wachten.
Afweging: een kleine standaardbibliotheek hield Node lichtgewicht, maar duwde ontwikkelaars ook sneller naar externe afhankelijkheden dan in sommige andere ecosystemen.
Vroeg in Node werden callbacks veel gebruikt om “doe dit wanneer de I/O klaar is” uit te drukken. Dat paste natuurlijk bij non-blocking I/O, maar leidde tot genestelde code en lastige foutafhandeling.
In de loop van de tijd ging het ecosysteem naar Promises en daarna async/await, wat code leesbaarder maakte alsof het synchroon was, maar met hetzelfde non-blocking gedrag.
Afweging: het platform moest meerdere generaties patronen ondersteunen, en tutorials, libraries en teamcodebases mengden vaak stijlen.
Node's inzet voor backward compatibility maakte het veilig voor bedrijven: upgrades breken zelden alles ineens, en core-API's blijven doorgaans stabiel.
Afweging: die stabiliteit kan verbeteren of grote schoonmaak vertragen. Sommige inconsistenties en legacy-API's blijven bestaan omdat het verwijderen ervan bestaande apps zou schaden.
Node's vermogen om naar C/C++ bindings te binden maakte prestatiekritische libraries en toegang tot systeemeigenschappen via native addons mogelijk.
Afweging: native addons kunnen platform-specifieke build-stappen, moeilijke installatiefouten en beveiligings-/update-problemen introduceren — vooral wanneer dependencies verschillend compileren tussen omgevingen.
Over het algemeen optimaliseerde Node voor snel netwerkservices leveren en veel I/O efficiënt verwerken — terwijl complexiteit in compatibiliteit, dependency-cultuur en langetermijn API-evolutie werd geaccepteerd.
npm is een grote reden waarom Node.js zich snel verspreidde. Het veranderde “ik heb een webserver + logging + database-driver nodig” in een paar commando's, met miljoenen pakketten die klaar zijn om in te pluggen. Voor teams betekende dat snellere prototypes, gedeelde oplossingen en gemeenschappelijke kennis.
npm verlaagde de kosten van backendbouw door te standaardiseren hoe je code installeert en publiceert. Alleen JSON-validatie, een datum-helper of een HTTP-client nodig? Waarschijnlijk is er een pakket — met voorbeelden, issues en communitykennis erbij. Dit versnelt levering, vooral wanneer je veel kleine features onder tijdsdruk samenstelt.
De afweging is dat één directe dependency tientallen (of honderden) indirecte dependencies kan binnenhalen. Na verloop van tijd lopen teams vaak tegen problemen aan:
Semantic Versioning (SemVer) klinkt geruststellend: patchreleases zijn veilig, minor voegt features toe zonder te breken, major kan breken. In de praktijk zet een grote afhankelijkheidsgraf druk op die belofte.
Maintainers publiceren soms brekende veranderingen onder minor versies, pakketten raken verwaarloosd, of een “veilige” update verandert gedrag via een diepe transitive dependency. Wanneer je één ding bijwerkt, kun je veel bijwerken.
Een paar gewoonten verminderen risico zonder ontwikkeling te vertragen:
package-lock.json, npm-shrinkwrap.json of yarn.lock) en commit ze.npm audit is een basis; overweeg geplande dependency reviews.npm is zowel een versneller als een verantwoordelijkheid: het maakt bouwen snel, en het maakt dependency-hygiëne tot een echt onderdeel van backendwerk.
Node.js is beroemd om zijn onopinionated karakter. Dat is een kracht — teams kunnen precies de workflow samenstellen die ze willen — maar het betekent ook dat een “typisch” Node-project in feite een conventie is opgebouwd uit communitygewoonten.
De meeste Node-repos draaien om een package.json bestand met scripts die als bedieningspaneel werken:
dev / start om de app te draaienbuild om te compileren of te bundelen (waar nodig)test om een test-runner te startenlint en format om code-stijl af te dwingentypecheck bij TypeScriptDit patroon werkt goed omdat elk tool in scripts kan worden gekoppeld en CI/CD dezelfde commando's kan draaien.
Een Node-workflow wordt vaak een set losse tools die elk een probleem oplossen:
Geen van deze keuzes is “fout” — ze zijn krachtig, maar je integreert een toolchain, niet alleen applicatiecode.
Omdat tools onafhankelijk evolueren, kunnen Node-projecten praktische hobbels ervaren:
In de loop van de tijd beïnvloedden deze pijnpunten nieuwere runtimes — vooral Deno — om meer defaults te leveren (formatter, linter, test runner, TypeScript-ondersteuning) zodat teams met minder bewegende delen kunnen starten en pas complexiteit toevoegen wanneer het duidelijk de moeite waard is.
Deno is gemaakt als een tweede poging voor een JavaScript/TypeScript server-runtime — een die enkele vroege Node-beslissingen heroverweegt na jaren praktijkgebruik. Dahl heeft publiekelijk reflecties gedeeld over wat hij anders had gedaan: de wrijving door complexe dependency-bomen, het ontbreken van een eersteklas beveiligingsmodel en de ‘bolt-on’ aard van developer-voorzieningen die gaandeweg essentieel werden. Deno's motivaties zijn samen te vatten als: vereenvoudig de standaard workflow, maak beveiliging expliciet in de runtime en moderniseer het platform rond standaarden en TypeScript.
In Node.js kan een script doorgaans netwerk, filesystem en omgevingsvariabelen benaderen zonder te vragen. Deno keert dat default om. Standaard draait een Deno-programma met geen toegang tot gevoelige mogelijkheden.
Dagelijks betekent dat dat je permissies bewust geeft bij het draaien:
--allow-read=./data--allow-net=api.example.com--allow-envDit verandert gewoonten: je denkt na over wat je programma zou mogen doen, je kunt permissies krap houden in productie en je krijgt een duidelijk signaal wanneer code iets probeert dat onverwacht is. Het is geen volledige beveiligingsoplossing op zichzelf (je hebt nog steeds code review en supply-chain hygiëne nodig), maar het maakt least-privilege de standaardroute.
Deno ondersteunt het importeren van modules via URL's, wat verandert hoe je over dependencies denkt. In plaats van pakketten in een lokale node_modules-boom te installeren, kun je code direct refereren:
import { serve } from "https://deno.land/std/http/server.ts";
Dit zet teams ertoe aan explicieter te zijn over waar code vandaan komt en welke versie ze gebruiken (vaak door URL's te pinnen). Deno cachet ook remote modules, dus je downloadt niet elke keer opnieuw — maar je hebt nog steeds een strategie nodig voor versioning en updates, vergelijkbaar met hoe je npm-upgrades beheert.
Deno is niet “Node.js maar beter voor elk project.” Het is een runtime met andere defaults. Node.js blijft een sterke keuze wanneer je op het npm-ecosysteem, bestaande infrastructuur of gevestigde patronen vertrouwt.
Deno is aantrekkelijk wanneer je ingebouwde tooling wilt, een permissiemodel en een meer gestandaardiseerde, URL-first module-aanpak — vooral voor nieuwe services waar die aannames vanaf dag één passen.
Een belangrijk verschil tussen Deno en Node.js is wat een programma standaard mag doen. Node gaat ervan uit dat als je het script kunt draaien, het alles kan benaderen wat je gebruikersaccount kan: netwerk, bestanden, omgevingsvariabelen en meer. Deno keert die veronderstelling om: scripts starten met geen permissies en moeten expliciet toegang vragen.
Deno behandelt gevoelige mogelijkheden als afgeschermde features. Je verleent ze bij runtime (en je kunt ze scopen):
--allow-net): Of code HTTP-requests kan maken of sockets kan openen. Je kunt het beperken tot specifieke hosts (bijv. alleen api.example.com).--allow-read, --allow-write): Of code bestanden kan lezen of schrijven. Je kunt dit beperken tot bepaalde folders (zoals ./data).--allow-env): Of code geheimen en configuratie uit omgevingsvariabelen kan lezen.Dit verkleint de “blast radius” van een dependency of gekopieerd snippet, omdat het niet automatisch in alles kan neuzen.
Voor eenmalige scripts verminderen Deno's defaults accidentele blootstelling. Een CSV-parser kan draaien met --allow-read=./input en verder niets — dus zelfs als een dependency gecompromitteerd raakt, kan die niet zonder meer data exfiltreren zonder --allow-net.
Voor kleine services kun je expliciet aangeven wat de service nodig heeft. Een webhook-listener kan --allow-net=:8080,api.payment.com en --allow-env=PAYMENT_TOKEN krijgen, maar geen filesystem-toegang, waardoor datalekken moeilijker worden als er iets misgaat.
Node's aanpak is handig: minder flags, minder "waarom faalt dit?"-momenten. Deno's aanpak voegt wrijving toe — vooral in het begin — omdat je moet beslissen en aangeven wat het programma mag doen.
Die wrijving kan een feature zijn: het dwingt teams om intenties te documenteren. Maar het betekent ook meer setup en af en toe debuggen wanneer een ontbrekende permissie een request of bestandlezen blokkeert.
Teams kunnen permissies als onderdeel van de contract van een app behandelen:
--allow-env toevoegt of --allow-read verbreedt, vraag waarom.Consistent gebruikt, worden Deno-permissies een lichte beveiligingschecklist die naast hoe je code draait leeft.
Deno beschouwt TypeScript als een eersteklas burger. Je kunt een .ts-bestand direct draaien en Deno verzorgt de compilatiestap op de achtergrond. Voor veel teams verandert dat de “vorm” van een project: minder setupbeslissingen, minder bewegende delen en een duidelijker pad van “nieuwe repo” naar “werkende code”.
Met Deno is TypeScript geen optionele toevoeging die vanaf dag één een aparte buildketen vereist. Je begint meestal niet met het kiezen van een bundler, het inrichten van tsc en het configureren van meerdere scripts alleen om lokaal code uit te voeren.
Dat betekent niet dat types verdwijnen — ze blijven belangrijk. Het betekent dat de runtime verantwoordelijk wordt voor veelvoorkomende TypeScript-frictiepunten (draaien, gecachte gecompileerde output en het afstemmen van runtime-gedrag op typechecking-verwachtingen), zodat projecten sneller kunnen standaardiseren.
Deno levert tools die de basis dekken die de meeste teams meteen gebruiken:
deno fmt) voor consistente code-stijldeno lint) voor veelvoorkomende kwaliteits- en correctheidschecksdeno test) voor unit- en integratietestsOmdat deze ingebouwd zijn, kan een team gedeelde conventies aannemen zonder te discussiëren over “Prettier vs X” of “Jest vs Y” bij de start. Configuratie is doorgaans gecentraliseerd in deno.json, wat projecten voorspelbaarder maakt.
Node-projecten kunnen zeker TypeScript en goede tooling ondersteunen — maar je zet meestal zelf de workflow in elkaar: typescript, ts-node of build-stappen, ESLint, Prettier en een test-framework. Die flexibiliteit is waardevol, maar kan ook leiden tot inconsistente setups tussen repositories.
Deno's language server en editorintegraties proberen formattering, linting en TypeScript-feedback uniform te maken over machines. Wanneer iedereen dezelfde ingebouwde commando's draait, krimpen “werkt op mijn machine”-problemen — vooral rond formattering en lintregels.
Hoe je code importeert beïnvloedt alles daarna: mappenstructuur, tooling, publicatie en zelfs hoe snel een team changes kan reviewen.
Node groeide op met CommonJS (require, module.exports). Dat is simpel en werkte goed met vroege npm-pakketten, maar het is niet hetzelfde modulesysteem als wat browsers standaardiseerden.
Node ondersteunt nu ES modules (ESM) (import/export), maar veel echte projecten bestaan in een gemengde wereld: sommige pakketten zijn CJS-only, sommige ESM-only en apps hebben soms adapters nodig. Dat kan zich uiten in buildflags, bestandsextensies (.mjs/.cjs) of package.json-instellingen ("type": "module").
Het afhankelijkheidsmodel is typisch pakketnaamsimports opgelost via node_modules, met versiebeheer gecontroleerd door een lockfile. Het is krachtig, maar ook betekent het dat de install-stap en dependencyboom deel van je dagelijkse debugging kunnen worden.
Deno begon vanuit de aanname dat ESM de default is. Imports zijn expliciet en zien er vaak uit als URL's of absolute paden, wat duidelijker maakt waar code vandaan komt en vermindert “magische resolutie”.
Voor teams is de grootste verschuiving dat dependency-beslissingen zichtbaarder zijn in code reviews: een importregel vertelt vaak de exacte bron en versie.
Import maps laten je aliassen definiëren zoals @lib/ of een lange URL pinnen naar een korte naam. Teams gebruiken ze om:
Ze zijn vooral nuttig bij codebases met veel gedeelde modules of wanneer je consistente naamgeving over apps en scripts wilt.
In Node worden libraries vaak gepubliceerd naar npm; apps gedeployed met hun node_modules (of gebundeld); scripts vertrouwen vaak op een lokale install.
Deno maakt scripts en kleine tools lichter (direct draaien met imports), terwijl libraries de nadruk leggen op ESM-compatibiliteit en duidelijke entrypoints.
Als je een legacy Node-codebase onderhoudt, blijf bij Node en introduceer ESM geleidelijk waar het frictie vermindert.
Voor een nieuw project, kies Deno als je ESM-first-structuur en import-map-control vanaf dag één wilt; kies Node als je sterk afhankelijk bent van bestaande npm-pakketten en volwassen Node-specifieke tooling.
Het kiezen van een runtime gaat minder over “beter” en meer over fit. De snelste manier om te beslissen is overeenstemming over wat je team de komende 3–12 maanden moet opleveren: waar het draait, welke libraries je nodig hebt en hoeveel operationele verandering je kunt incasseren.
Stel deze vragen in volgorde:
Als je runtimes evalueert terwijl je ook snel moet leveren, scheid dan de runtime-keuze van de implementatie-inspanning. Platforms zoals Koder.ai laten teams bijvoorbeeld een prototype en deploy doen via een chatgestuurde workflow (met code-export wanneer nodig). Zo kun je sneller een kleine “Node vs Deno”-pilot draaien zonder weken aan scaffolding.
Node wint typisch wanneer je bestaande Node-diensten hebt, volwassen libraries en integraties nodig hebt of een geteste productie-playbook moet volgen. Het is ook een sterke keuze als hiring en onboarding-snelheid telt, omdat veel ontwikkelaars al ervaring hebben.
Deno past vaak bij veilige automatiseringsscripts, interne tools en nieuwe services waar je TypeScript-first ontwikkeling en een meer uniform ingebouwd toolchain wilt zonder veel third-party setup.
In plaats van een grote rewrite, kies een afgebakend use-case (een worker, webhook-handler, geplande taak). Definieer succescriteria vooraf — buildtijd, foutpercentage, cold-start performance, beveiligingsreviewinspanning — en time-box de pilot. Als het slaagt, heb je een herhaalbaar template voor bredere adoptie.
Migratie is zelden een big-bang rewrite. Meestal adopteert men Deno in stukken — waar de winst duidelijk en de blast radius klein is.
Veelgebruikte startpunten zijn interne tooling (release-scripts, repo-automatisering), CLI-utilities en edge-services (lichte API's dicht bij gebruikers). Deze gebieden hebben meestal minder dependencies, duidelijke grenzen en eenvoudigere performanceprofielen.
Voor productiesystemen is gedeeltelijke adoptie normaal: houd de kern-API op Node.js en gebruik Deno voor een nieuwe service, webhook-handler of geplande taak. Na verloop van tijd leer je wat past zonder de hele organisatie te forceren te switchen.
Voordat je je commit:
Begin met één van deze paden:
Runtime-keuzes veranderen niet alleen syntax — ze vormen beveiligingsgewoonten, toolingverwachtingen, hiringprofielen en hoe je systemen jarenlang onderhoudt. Behandel adoptie als een evolutie van workflows, niet als een rewrite-project.
Een runtime is de uitvoeromgeving plus de ingebouwde API's, verwachtingen rond tooling, standaardinstellingen voor beveiliging en het distributiemodel. Die keuzes beïnvloeden hoe je services structureert, afhankelijkheden beheert, productie debugt en workflows over repositories standaardiseert — niet alleen de ruwe performance.
Node maakte een event-driven, non-blocking I/O-model populair dat veel gelijktijdige verbindingen efficiënt afhandelt. Daardoor werd JavaScript praktisch voor I/O-zware servers (API's, gateways, real-time), terwijl teams moesten nadenken over CPU-intensief werk dat de hoofdthread kan blokkeren.
De hoofd-JavaScript-thread van Node draait één stukje JS tegelijk. Als je veel zware berekeningen in die thread doet, moet alles wachten.
Praktische mitigaties:
Een kleinere standaardbibliotheek houdt de runtime compact en stabiel, maar vergroot vaak de afhankelijkheid van third-party pakketten voor alledaagse behoeften. Na verloop van tijd betekent dat meer afhankelijkheidsbeheer, extra beveiligingsreviews en meer onderhoud voor toolchain-integratie.
npm versnelt ontwikkeling door hergebruik makkelijk te maken, maar creëert ook grote transitieve afhankelijkheidbomen.
Handvatten die meestal helpen:
npm audit uit (en periodieke reviews)In echte afhankelijkheidsgrafen kunnen updates veel transitive veranderingen meebrengen, en niet elk pakket volgt SemVer strikt.
Om verrassingen te verminderen:
Node-projecten combineren vaak losse tools voor formatteren, linting, testen, TypeScript en bundling. Die flexibiliteit is krachtig, maar kan config-spread, versieconflicten en environment-drift veroorzaken.
Praktische aanpak: standaardiseer scripts in package.json, pin toolversies en dwing een enkele Node-versie af in lokaal en CI.
Deno is gebouwd als een “tweede versie” die Node-beslissingen uit een eerder tijdperk heroverweegt: het is TypeScript-first, levert ingebouwde tools (fmt/lint/test), gebruikt ESM-first modules en legt de nadruk op een permissiemodel voor beveiliging.
Het is een alternatief met andere defaults, niet per se een algemene vervanging voor Node.
Node geeft scripts meestal volledige toegang tot netwerk, filesystem en omgeving van de gebruiker. Deno weigert die mogelijkheden standaard en vereist expliciete flags (bijv. --allow-net, --allow-read).
In de praktijk stimuleert dit least-privilege runs en maakt het wijzigingen in permissies controleerbaar naast codewijzigingen.
Begin met een kleine, afgebakende pilot (een webhook-handler, geplande taak of interne CLI) en definieer succescriteria (deploybaarheid, performance, observability, onderhoudsinspanning).
Vroege checks: