Lees hoe AI teams helpt één codebase te onderhouden die tegelijk een webapp, mobiele app en API's oplevert — inclusief architectuur, automatisering, testen en valkuilen.
“Één codebase” betekent niet dat elk scherm er hetzelfde uitziet of dat elk platform exact hetzelfde UI-framework gebruikt. Het betekent dat er één versieerbare bron van waarheid is voor het gedrag van het product — zodat Web, Mobile en de API vanuit dezelfde kernregels worden gebouwd, vanuit dezelfde repo-grenzen worden vrijgegeven en tegen dezelfde contracten worden getest.
Één codebase: één plek om bedrijfsregels te wijzigen (prijzen, permissies, validatie, workflows) en die wijzigingen door alle outputs te laten lopen. Platformspecifieke onderdelen bestaan nog steeds, maar zitten rond de gedeelde core.
Gedeelde libraries: meerdere apps met een gemeenschappelijk pakket, maar elke app kan uit elkaar driften — verschillende versies, andere aannames, inconsistente releases.
Copy‑paste hergebruik: aanvankelijk het snelst, maar later duur. Fixes en verbeteringen verspreiden zich niet betrouwbaar en bugs worden gedupliceerd.
De meeste teams streven niet naar één codebase vanuit ideologie. Ze willen minder gevallen van “Web zegt X, mobiel zegt Y”, minder last-minute API-wijzigingen en voorspelbare releases. Wanneer één feature uitrolt, krijgen alle clients dezelfde regels en weerspiegelt de API dezelfde beslissingen.
AI helpt bij het genereren van boilerplate, het koppelen van modellen aan endpoints, het opstellen van tests en het refactoren van herhaalde patronen naar gedeelde modules. Het kan ook inconsistenties signaleren (bijv. validatie verschilt tussen clients) en documentatie versnellen.
Mensen blijven verantwoordelijk voor productintentie, datacontracten, veiligheidsregels, randgevallen en het reviewproces. AI kan beslissingen versnellen; het kan ze niet vervangen.
Een klein team deelt misschien eerst logica en API-schema’s en laat de UI grotendeels platform-native. Grotere teams voegen meestal eerder strengere grenzen, gedeelde testing en release-automatisering toe om veel bijdragers op één lijn te houden.
De meeste teams beginnen niet met het doel “één codebase”. Ze komen daar naartoe nadat ze de pijn hebben gevoeld van het onderhouden van drie aparte producten die zich als één zouden moeten gedragen.
Als web, mobiel en backend in verschillende repos leven (vaak beheerd door verschillende subteams), wordt hetzelfde werk lichtjes anders herhaald. Een bugfix wordt drie bugfixes. Een kleine beleidswijziging — zoals hoe kortingen worden toegepast, hoe datums worden afgerond of welke velden verplicht zijn — moet meerdere keren opnieuw geïmplementeerd en getest worden.
Na verloop van tijd driften codebases. Randgevallen worden “voor deze keer” maar op één platform afgehandeld. Ondertussen draait een ander platform nog de oude regel — omdat niemand wist dat het bestond, omdat het nooit werd gedocumenteerd, of omdat herschrijven te riskant was vlak voor een release.
Featurepariteit breekt zelden omdat mensen het niets kan schelen. Het breekt omdat elk platform zijn eigen releasecadans en beperkingen heeft. Web kan dagelijks pushen, mobiel wacht op app-store review en API-wijzigingen vereisen soms zorgvuldige versionering.
Gebruikers merken het meteen:
APIs blijven vaak achter UI-wijzigingen omdat teams de snelste route bouwen om een scherm te shippen en later terugkomen op “juiste endpoints”. Soms gebeurt het andersom: backend levert een nieuw model, maar UI-teams updaten niet gelijktijdig, waardoor de API mogelijkheden blootstelt die geen client correct gebruikt.
Meer repos betekent meer coördinatie-overhead: meer pull requests, meer QA-cycli, meer release notes, meer context-switching voor on-call en meer kansen dat iets uit sync raakt.
Een “één codebase”-opzet werkt het beste wanneer je scheidt wat je product doet van hoe elk platform het levert. Het eenvoudigste mentale model is een gedeelde core met de regels van het bedrijf, plus dunne platform-shells voor web, mobiel en de API.
┌───────────────────────────────┐
│ Domain/Core │
│ entities • rules • workflows │
│ validation • permissions │
└───────────────┬───────────────┘
│ contracts
│ (types/interfaces/schemas)
┌───────────────┼───────────────┐
│ │ │
┌────────▼────────┐ ┌────▼─────────┐ ┌───▼──────────┐
│ Web Shell │ │ Mobile Shell │ │ API Delivery │
│ routing, UI │ │ screens, nav │ │ HTTP, auth │
│ browser storage │ │ device perms │ │ versioning │
└──────────────────┘ └──────────────┘ └──────────────┘
De core is de plek voor zaken als “hoe totalen worden berekend”, “wie een verzoek kan goedkeuren” en “wat als valide invoer geldt”. De shells vertalen dat naar platformspecifieke ervaringen.
Mobile heeft nog steeds apparaatintegraties nodig zoals camera-toegang, push-notificaties, deep links, biometrische ontgrendeling en offline-opslagbeleid. Web heeft browser-only zorgen zoals cookies, URL-routing, responsive layouts en toegankelijkheidspatronen. De API-laag beheert HTTP-specifieke details: statuscodes, paginatie, rate limiting en auth-flows.
De lijm zijn expliciete contracten: gedeelde types, interfaces en schema’s (bijv. request/response-modellen en validatieregels). Wanneer de shells met de core moeten spreken via deze contracten, is er minder discussie over “welk platform gelijk heeft”, omdat de bron van waarheid het gedeelde gedrag is — elk platform rendert dat simpelweg.
Deze structuur houdt het gedeelde deel stabiel, terwijl elk platform snel kan bewegen waar het echt anders is.
Wanneer mensen “één codebase” zeggen, is de grootste winst meestal niet de UI — het is één enkele bron van waarheid voor hoe het bedrijf werkt. Dat betekent dat je modellen, regels en validatie op één gedeelde plek zitten en dat elke client (web, mobiel en API) erop vertrouwt.
Een gedeelde core bevat doorgaans:
Wanneer deze regels in één module zitten, voorkom je de klassieke drift: web toont één totaal, mobiel toont een ander en de API handhaaft weer iets anders.
AI-appontwikkelingshulpmiddelen zijn vooral nuttig wanneer je al duplicatie hebt. Ze kunnen:
Het belangrijkste is AI-voorstellen als drafts te behandelen: je reviewt grenzen, voegt tests toe en bevestigt gedrag aan de hand van echte scenario’s.
Het delen van bedrijfslogica is hoog rendement; UI-code delen vaak niet. Elk platform heeft andere navigatiepatronen, toegankelijkheidverwachtingen en prestatiebeperkingen.
Houd de gedeelde core gericht op beslissingen en data, terwijl platform-shells presentatie, apparaatfuncties en UX afhandelen. Dit voorkomt een “one-size-fits-none”-interface terwijl je gedrag overal consistent houdt.
Een “API-first”-benadering betekent dat je het API-contract ontwerpt en afspreekt voordat je een specifieke UI bouwt. In plaats van dat de webapp de regels bepaalt en mobiel “erachteraan loopt”, consumeren alle clients dezelfde bewuste interface.
Dit helpt multi-platform teams omdat beslissingen over datavorm, foutafhandeling, paginatie en authenticatie één keer worden genomen — daarna kan elk platform onafhankelijk bewegen zonder bedrijfsregels opnieuw uit te vinden.
Schema’s maken je API precies en testbaar. Met OpenAPI (REST) of een GraphQL-schema kun je:
Wanneer het schema verandert, kun je breaking changes detecteren in CI voordat een app-release uitgaat.
AI is het meest nuttig als het werkt vanuit je bestaande schema, domeintermen en voorbeelden. Het kan opstellen:
De sleutel is review: behandel AI-output als startpunt en dwing het schema af met linters en contracttests.
AI is het meest nuttig in een “één codebase”-opzet wanneer het de saaie onderdelen versnelt — en zich daarna terugtrekt. Zie het als steigers: het kan snel een eerste draft genereren, maar je team blijft eigenaar van structuur, naamgeving en grenzen.
Platforms zoals Koder.ai zijn ontworpen voor deze workflow: je kunt vanuit een specificatie in chat code genereren, een React-webapp, een Go + PostgreSQL-backend en een Flutter mobile app maken, en daarna de broncode exporteren zodat je zelf de repo beheert en het als normaal onderhoudbaar project blijft behandelen.
Het doel is niet om een groot, ondoorzichtig framework te accepteren. Het doel is kleine, leesbare modules te genereren die passen bij je bestaande architectuur (gedeelde core + platform-shells), zodat je kunt bewerken, testen en refactoren zoals normaal. Als de output platte code in je repo is (geen verborgen runtime), zit je niet vast — je kunt onderdelen in de tijd vervangen.
Voor gedeelde code en client-shells kan AI betrouwbaar opstellen:
Het neemt geen harde productbeslissingen voor je, maar het bespaart uren aan repetitief connectiewerk.
AI-resultaten verbeteren sterk als je concrete constraints geeft:
Een goede prompt leest als een mini-spec plus een skelet van je architectuur.
Behandel gegenereerde code als junior-dev code: behulpzaam, maar gecontroleerd.
Op deze manier versnelt AI levering terwijl je codebase onderhoudbaar blijft.
Een UI-strategie voor “één codebase” werkt het beste als je streeft naar consistente patronen, niet identieke pixels. Gebruikers verwachten dat hetzelfde product op verschillende apparaten vertrouwd aanvoelt, terwijl je respecteert wat elk platform goed doet.
Begin met herbruikbare UI-patronen die goed vertalen: navigatiestructuur, empty states, loading skeletons, foutafhandeling, formulieren en contenthiërarchie. Deze kun je delen als componenten en richtlijnen.
Sta daarna platform-native verschillen toe waar ze ertoe doen:
Het doel: gebruikers herkennen het product meteen, ook al is een scherm anders ingedeeld.
Design tokens zetten merkconsistentie in code: kleuren, typografie, spacing, elevation en motion worden benoemde waarden in plaats van harde getallen.
Met tokens kun je één merk behouden en toch ondersteunen:
AI werkt goed als snelle assistent voor de laatste stappen:
Houd een door mensen goedgekeurd designsystem als de bron van waarheid en gebruik AI om implementatie en review te versnellen.
Mobiel is niet gewoon “kleinere web”. Plan expliciet voor offline mode, wisselende connectiviteit en backgrounding. Ontwerp touchtargets voor duimen, vereenvoudig dichte tabellen en prioriteer belangrijke acties bovenaan. Dan wordt consistentie een voordeel voor gebruikers — geen beperking.
Een “monorepo” betekent dat je meerdere gerelateerde projecten (webapp, mobile app, API, gedeelde libraries) in één repository houdt. In plaats van in aparte repos te zoeken om een feature end-to-end bij te werken, kun je de gedeelde logica en clients in één pull request aanpassen.
Een monorepo is het meest nuttig wanneer dezelfde feature meerdere outputs raakt — bijvoorbeeld het aanpassen van prijsregels die de API-response, de mobiele checkout en de web-UI beïnvloeden. Het maakt het ook makkelijker om versies gelijk te houden: de webapp kan niet per ongeluk afhankelijk zijn van “v3” van een gedeeld pakket terwijl mobiel nog op “v2” zit.
Dat gezegd hebbende, vereist een monorepo discipline. Zonder duidelijke grenzen kan het uitgroeien tot een plek waar elk team alles aanpast.
Een praktische structuur is “apps” plus “packages”:
AI kan hier helpen door consistente package-templates te genereren (README, exports, tests) en imports/public APIs bij te werken wanneer packages evolueren.
Stel een regel dat afhankelijkheden naar binnen wijzen, niet zijwaarts. Bijvoorbeeld:
Handhaaf dit met tooling (lintregels, workspace-constraints) en reviewchecklists. Het doel: gedeelde packages blijven echt herbruikbaar en app-specifieke code blijft lokaal.
Als je teams groot zijn, verschillende releasecycli hebben of strikte toegangscontrole, kunnen meerdere repos werken. Je kunt nog steeds gedeelde packages (core logic, UI kit, API client) publiceren naar een interne registry en versies bijhouden. De trade-off is meer coördinatie: extra werk rond releases, updates en compatibiliteit tussen repos.
Als één codebase een webapp, mobiele app en API produceert, is testen geen luxe meer. Eén regressie kan op drie plekken opduiken en het is zelden duidelijk waar de breuk begon. Het doel is een teststack te bouwen die problemen dicht bij de bron vangt en bewijst dat elke output nog steeds correct werkt.
Begin met shared code als het meest hefboomrijke deel om te testen.
AI is het meest nuttig als je context en constraints geeft. Geef de functienaam, verwacht gedrag en bekende faalwijzen, en vraag het om:
Je reviewt de tests nog steeds, maar AI helpt je gevaarlijke maar saaie gevallen niet te missen.
Wanneer je API verandert, breken web en mobiel stilletjes. Voeg contracttesting toe (bv. OpenAPI-schema checks, consumer-driven contracts) zodat de API niet kan shippen als het schendt wat clients nodig hebben.
Neem een regel aan: geen merges van gegenereerde code zonder tests. Als AI een handler, model of gedeelde functie maakt, moet de PR ten minste unitcoverage bevatten (en een contractupdate wanneer de API-vorm verandert).
Shippen vanuit “één codebase” betekent niet dat je één knop indrukt en perfect web, mobiel en API-releases krijgt. Het betekent dat je één pijplijn ontwerpt die drie artefacten uit dezelfde commit produceert, met duidelijke regels over wat samen moet bewegen (gedeelde logica, API-contracten) en wat onafhankelijk kan bewegen (app-store timing).
Een praktische aanpak is één CI-workflow die op elke merge naar main wordt getriggerd. Die workflow:
AI helpt hier door consistente build-scripts te genereren, versiebestanden bij te werken en repetitieve wiring (zoals packagegrenzen en buildstappen) synchroon te houden — vooral bij het toevoegen van nieuwe modules. Als je een platform zoals Koder.ai gebruikt, kunnen snapshots en rollback-functies je CI-pijplijn aanvullen door snel terug te keren naar een vorige staat terwijl je een slechte wijziging onderzoekt.
Behandel omgevingen als configuratie, niet als branches. Laat dezelfde code door dev, staging en productie bewegen met omgevingsspecifieke instellingen die bij deploytijd worden geïnjecteerd:
Een veelgebruikt patroon is: tijdelijke preview-omgevingen per pull request, een gedeelde staging die productie spiegelt en productie achter gefaseerde rollouts. Als je installatiegidsen voor je team nodig hebt, verwijs dan naar /docs; als je CI-opties of plannen vergelijkt, kan /pricing een handig referentiepunt zijn.
Om “samen te shipp’en” zonder te blokkeren op app-store review, gebruik featureflags om gedrag over clients te coördineren. Je kunt bijvoorbeeld een API uitrollen die een nieuw veld ondersteunt maar het verborgen houden achter een flag totdat web en mobiel er klaar voor zijn.
Voor mobiel gebruik je gefaseerde uitrol (bijv. 1% → 10% → 50% → 100%) en monitor je crashes en kernflows. Voor web en API doe je canary-deployments of traffic-splitting in kleine percentages.
Rollbacks moeten saai zijn:
Het doel is simpel: elke commit moet traceerbaar zijn naar de exacte webbuild, mobilebuild en API-versie, zodat je met vertrouwen vooruit of terug kunt bewegen.
Het uitrollen van web, mobiel en API vanuit één codebase is krachtig — maar de faalwijzen zijn voorspelbaar. Het doel is niet “alles delen”, maar “de juiste dingen delen” met duidelijke grenzen.
Over-delen is de fout nummer 1. Teams duwen UI-code, storageadapters of platformspecifieke trucs in de gedeelde core omdat het sneller voelt.
Enkele patronen om op te letten:
AI kan snel veel herbruikbare code genereren, maar het kan ook slechte beslissingen standaardiseren.
De meeste teams kunnen niet stoppen met leveren om “alles in één keer” op te zetten. De veiligste aanpak is incrementeel: deel eerst wat stabiel is, behoud platformautonomie waar het ertoe doet en gebruik AI om de kosten van refactoren te verlagen.
1) Audit duplicatie en kies de eerste gedeelde slice. Zoek code die eigenlijk overal hetzelfde zou moeten zijn: datamodellen, validatieregels, foutcodes en permissiechecks. Dit is je laag-risico startpunt.
2) Maak één gedeelde module: modellen + validatie. Extraheer schema’s (types), validatie en serialisatie naar een gedeeld package. Houd platformspecifieke adapters dun (bijv. mapping van formuliervelden naar gedeelde validators). Dit vermindert meteen “drie keer dezelfde bug”.
3) Voeg een contracttest-suite voor de API toe. Voordat je aan UI raakt, leg gedrag vast met tests die tegen de API en gedeelde validators draaien. Dit geeft een vangnet voor toekomstige consolidatie.
4) Verplaats bedrijfslogica daarna, niet UI. Refactor core-workflows (prijsregels, onboarding-stappen, synchronisatieregels) naar gedeelde functies/services. Web en mobiel roepen de gedeelde core aan; de API gebruikt dezelfde logica server-side.
5) Consolideer UI selectief. Deel UI-componenten alleen als ze echt identiek zijn (knoppen, formattering, design tokens). Laat verschillende schermen toe waar platformconventies verschillen.
Gebruik AI om veranderingen klein en reviewbaar te houden:
Als je dit in een toolinglaag zoals Koder.ai doet, kan een planningsmodus een praktische manier zijn om deze stappen in een expliciete checklist te zetten voordat code wordt gegenereerd of verplaatst — waardoor de refactor makkelijker te reviewen is en minder snel grenzen vervaagt.
Stel meetbare checkpoints:
Volg vooruitgang met praktische metrics:
Het betekent dat er één versieerbare bron van waarheid is voor het productgedrag (regels, workflows, validatie, permissies) waarop alle outputs vertrouwen.
UI en platformintegraties kunnen nog steeds verschillend zijn; wat gedeeld is, is de besluitvorming en de contracten zodat Web, Mobile en de API consistent blijven.
Gedeelde libraries zijn herbruikbare pakketten, maar elke app kan uit elkaar driften door verschillende versies te gebruiken, andere aannames te maken of op verschillende schema’s te releasen.
Een echte “één codebase”-aanpak zorgt dat wijzigingen in de kerngedragingen vanuit dezelfde bron en contracten naar elke output doorstromen.
Omdat platforms op verschillende cadensen deployen. Web kan dagelijks uitrollen, mobiel wacht mogelijk op app-store review en de API heeft soms zorgvuldige versionering nodig.
Een gedeelde core plus contracten vermindert “Web zegt X, mobiel zegt Y” door de regel zelf het gedeelde artefact te maken — niet drie aparte herimplementaties.
Zet bedrijfslogica in de gedeelde core:
Houd platform-shells verantwoordelijk voor UI, navigatie, opslag en apparaat-/browserpecifieke zaken.
Gebruik expliciete, testbare contracten zoals gedeelde types/interfaces en API-schema’s (OpenAPI of GraphQL).
Voer ze daarna af in CI (schema-validatie, breaking-change checks, contracttests) zodat een wijziging niet kan shippen als het schendt wat clients verwachten.
Ontwerp het API-contract bewust voordat je een specifieke UI bouwt, zodat alle clients dezelfde interface consumeren.
In de praktijk betekent dat: gelijk afspraken maken over request/response-vormen, errorformaten, paginatie en authenticatie — daarna genereer je getypeerde clients en houd je docs en validatie in lijn met het schema.
AI is het sterkst bij het versnellen van repetitief werk:
Je hebt nog steeds mensen nodig die intentie, randgevallen en review verzorgen, en die guardrails afdwingen vóór merge.
Een monorepo helpt wanneer één verandering shared logic en web/mobile/API raakt, omdat je alles in één pull request kunt updaten en versies kunt gelijk trekken.
Als je geen monorepo kunt gebruiken (toegangsregels, onafhankelijke releasecycli), kunnen meerdere repos ook werken — verwacht dan meer coördinatie rond packageversies en compatibiliteit.
Prioriteer tests zo dicht mogelijk bij de gedeelde bron van waarheid:
Voeg contracttests toe zodat API-wijzigingen web of mobiel niet stil breken.
Veelvoorkomende valkuilen: over-delen (platform-hacks lekken naar de core), accidentele koppeling (core importeert UI/HTTP) en inconsistente aannames (offline versus altijd-online).
Guardrails die helpen: